sterf
sterver
sterfst
sterver
sterfst
Vrij naar Judith Herzberg
Vuur
kun je ruiken
in een voetbalkleedkamer
tijdens de rust
bij een 1-0 achterstand
in de bekerfinale
of bij een kampvuur
kun je ruiken
in een voetbalkleedkamer
tijdens de rust
bij een 1-0 achterstand
in de bekerfinale
of bij een kampvuur
lekker weer
het is zulk lekker weer
dat ik dacht: kom
ik ga binnen
achter de computer zitten
en er iets over schrijven
dat ik dacht: kom
ik ga binnen
achter de computer zitten
en er iets over schrijven
Espresso
Ik dacht dat de inzendtermijn al verstreken was. Maar ik zie net dat ik nog vier dagen heb om iets voor ORP in te leveren. Hoeveel kopjes espresso zijn dat?
Dubbel
Geen Onbederf'lijk Vers, of althans, niet vanaf een podium.
Aan de ene kant komt het me niet slecht uit, want erg druk de komende maanden. Aan de andere kant: toch teleurgesteld dat de gedichten die ik ingezonden heb blijkbaar niet goed genoeg waren.
Aan de ene kant komt het me niet slecht uit, want erg druk de komende maanden. Aan de andere kant: toch teleurgesteld dat de gedichten die ik ingezonden heb blijkbaar niet goed genoeg waren.
Oeps!
Net de verzendknop ingedrukt om me aan te melden voor Onbederf'lijk Vers op woensdag 21 oktober a.s. Ik ben benieuwd!
ORP en Lindenberg gezamelijk Literair
Espresso-fictie is snel, werpt je direct midden in een verhaal, zo vertelt Bert van Beek in de inleiding van een workshop Espresso-fictie. Dat spreekt mij wel aan.
Maar wat is nu een goed voorbeeld van espresso-fictie? Nog steeds niet helemaal duidelijk eigenlijk, de workshop is vooral een 'show don't tell' -oefening. Van deze website word je ook niet wijzer.
Een heel goed idee om publiek aan het werk te zetten, maar helaas toch wat te weinig tijd.
Remco Ensel, schrijver van 'Alleen tijdens kantooruren' komt in het kader van 'Literatuur op de werkvloer' te spreken over het kantoor als 'immateriële mentale cyberspace', als 'parallel universum' van de werkelijkheid. Voorbeelden uit de Russische literatuur worden aangehaald. Ik doe echt mijn best aan te klampen, maar merk dat ik moet lossen en eindig net voor de bezemwagen. Zijn essay in ORP 8.4 is met enige moeite trouwens best te volgen.
Zichzelf niet achter de katheder verstoppend, met het hoofd iets gekanteld en de microfoon enigzins schuin naar opzij strooit Wibo Kosters met losbladige poëzie. Graafmachines en superhelden komen voorbij. Zijn beringde wijsvinger beweegt soms even mee op het ritme van de versregels. Duidelijk iemand met podiumervaring.
Saskia van den Heuvel: Met haar ogen verborgen in de schaduw van een pet, verhaalt zij in een viertal gedichten onder andere over haar voormalig kantoorleven. Ook iemand met podiumervaring maar dan toch weer heel anders.
Twan Niesten: Medecursist van de Lindenberg. Waarschijnlijk net zo nerveus als ik. Leest beheerst en bescheiden zijn twee gedichten die te lezen zijn in het schrijversboek van de Lindenberg wat deze avond, net als ORP 8.4, gepresenteerd wordt.
En toen was het mijn beurt. Mijn debuut wat voordragen betreft. Door wat onduidelijkheid over de toegestane voordraagtijd had ik gewoon maar een heleboel van mijn gedichten meegenomen. Gaandeweg de avond voegde ik toe en verwierp ik. Ook om niet te zeer het uithoudingsvermogen van het publiek op de proef te stellen, bleven vier gedichten over. De vier gedichten vormden een soort samenvatting van de avond. Van de voorbereide praatjes tussen de gedichten vergat ik de helft. Ook kon ik niet zien hoe de zaal reageerde, maar ik hoorde af en toe lachen en ook nog op de goede momenten. Op een gegeven moment begon mijn duim uit zichzelf wel heel raar te bewegen, waardoor ik wat van mijn apropos raakte, maar toen zat het er al bijna op. Applaus was mijn deel en achteraf ook nog wat complimenten van bekenden en onbekenden. Dit smaakte wat mij betreft naar meer. Ook de rosé smaakte trouwens prima. O ja, de foto is trouwens van Vincent Zegveld, hier zijn meer foto's.
Singer-songwriter Leontine Snoeren sloot de avond af met eigen werk en covers. Van haar eigen nummers is 'Promises' me bijgebleven. En 'No Pressure over Capuccino' van Alanis Morrisette kende ik lekker wel en haar versie van Hallelujah mocht er ook zijn. (Die van Nikki ken ik gelukkig niet en ik ben er ook niet benieuwd naar)
Hierna nog wat nagekletst, een Hoegaarden gedronken, pinda's geknabbeld, wat handen geschud en toen naar huis gefiets.
Maar wat is nu een goed voorbeeld van espresso-fictie? Nog steeds niet helemaal duidelijk eigenlijk, de workshop is vooral een 'show don't tell' -oefening. Van deze website word je ook niet wijzer.
Een heel goed idee om publiek aan het werk te zetten, maar helaas toch wat te weinig tijd.
Remco Ensel, schrijver van 'Alleen tijdens kantooruren' komt in het kader van 'Literatuur op de werkvloer' te spreken over het kantoor als 'immateriële mentale cyberspace', als 'parallel universum' van de werkelijkheid. Voorbeelden uit de Russische literatuur worden aangehaald. Ik doe echt mijn best aan te klampen, maar merk dat ik moet lossen en eindig net voor de bezemwagen. Zijn essay in ORP 8.4 is met enige moeite trouwens best te volgen.
Zichzelf niet achter de katheder verstoppend, met het hoofd iets gekanteld en de microfoon enigzins schuin naar opzij strooit Wibo Kosters met losbladige poëzie. Graafmachines en superhelden komen voorbij. Zijn beringde wijsvinger beweegt soms even mee op het ritme van de versregels. Duidelijk iemand met podiumervaring.
Saskia van den Heuvel: Met haar ogen verborgen in de schaduw van een pet, verhaalt zij in een viertal gedichten onder andere over haar voormalig kantoorleven. Ook iemand met podiumervaring maar dan toch weer heel anders.
Twan Niesten: Medecursist van de Lindenberg. Waarschijnlijk net zo nerveus als ik. Leest beheerst en bescheiden zijn twee gedichten die te lezen zijn in het schrijversboek van de Lindenberg wat deze avond, net als ORP 8.4, gepresenteerd wordt.
En toen was het mijn beurt. Mijn debuut wat voordragen betreft. Door wat onduidelijkheid over de toegestane voordraagtijd had ik gewoon maar een heleboel van mijn gedichten meegenomen. Gaandeweg de avond voegde ik toe en verwierp ik. Ook om niet te zeer het uithoudingsvermogen van het publiek op de proef te stellen, bleven vier gedichten over. De vier gedichten vormden een soort samenvatting van de avond. Van de voorbereide praatjes tussen de gedichten vergat ik de helft. Ook kon ik niet zien hoe de zaal reageerde, maar ik hoorde af en toe lachen en ook nog op de goede momenten. Op een gegeven moment begon mijn duim uit zichzelf wel heel raar te bewegen, waardoor ik wat van mijn apropos raakte, maar toen zat het er al bijna op. Applaus was mijn deel en achteraf ook nog wat complimenten van bekenden en onbekenden. Dit smaakte wat mij betreft naar meer. Ook de rosé smaakte trouwens prima. O ja, de foto is trouwens van Vincent Zegveld, hier zijn meer foto's.Singer-songwriter Leontine Snoeren sloot de avond af met eigen werk en covers. Van haar eigen nummers is 'Promises' me bijgebleven. En 'No Pressure over Capuccino' van Alanis Morrisette kende ik lekker wel en haar versie van Hallelujah mocht er ook zijn. (Die van Nikki ken ik gelukkig niet en ik ben er ook niet benieuwd naar)
Hierna nog wat nagekletst, een Hoegaarden gedronken, pinda's geknabbeld, wat handen geschud en toen naar huis gefiets.
Paarsgewijs
paarsgewijs
steeds een pond rijst
en een vosbessentaart
en zij zeiden
heb je dat ooit gezien?
steeds een pond rijst
en een vosbessentaart
en zij zeiden
heb je dat ooit gezien?
Mookerschans
Een test, en gelukt. Het is trouwens niet de Mookerschans maar de Heumense Schans. Verder: kom eens uit die luie stoel en ga weer eens schrijven! Ook de lay-out van dit weblog kan wel weer eens een opfrisbeurt gebruiken! Ja, ja, ja
rondeel
vanuit de groenstrook loert het gras
heimelijk valt de regen
langzaam wordt het weer moeras
wortels woelen de wegen kapot
de eerste barsten in het asfalt
zijn nu al verschenen
vanuit de groenstrook loert het gras
heimelijk valt de regen
een ruine, potscherven, stukken glas
botten onder het groen gelegen
bijna vergaan, vergeten, verzwegen
al eeuwen op wacht in kuras
vanuit de groenstrook loert het gras
Triolet I
telkens als de klok slaat
sla ik net zo hard terug
met bronzen vuist en in de maat
telkens als de klok slaat
maak ik golven in de lucht
botsen, breken op de straat
telkens als de klok slaat
sla ik net zo hard terug
Ierietaasie
ierietaasie is een blikkie
is een bolstaand blikken blikkie
is een sinas, is een seven up
een vuurrood cola blikkie
is macdonalds dück en mikkie
maus in de efteling
nikki lauda in een stau
op de nürnburgring
in een ferrari-rood blikkie
dus niet schudden
nu niet schudden
nee nooit schudden a.u.b.
ierietaasie is een blikkie
(uit een siks-pek voor een prikkie)
is een bruisend, is een schuimend
is een spuitend cola blikkie
alles nat, alles plakt
is een bolstaand blikken blikkie
is een sinas, is een seven up
een vuurrood cola blikkie
is macdonalds dück en mikkie
maus in de efteling
nikki lauda in een stau
op de nürnburgring
in een ferrari-rood blikkie
dus niet schudden
nu niet schudden
nee nooit schudden a.u.b.
ierietaasie is een blikkie
(uit een siks-pek voor een prikkie)
is een bruisend, is een schuimend
is een spuitend cola blikkie
alles nat, alles plakt
knijp het fijn, stamp het plat
stamp het plat onder je schoenen
stamp het plat onder je schoenen
drink het leeg, pis het uit
vries het in, stuur het op
naar het lab, laat het analyseren
vries het in, stuur het op
naar het lab, laat het analyseren
door mevrouwen, mijnheren
in witte klerenIk nam mee terug...
Natuurlijk al lààààààààààng weer terug van vakantie. En al lang weer beschäftigt met allerlei andere zaken als het opzetten van een forum, werk enz.
Hier wat zaken die ik mee terugnam:
bij het licht van een olielamp
zie ik de schaduw van mijn pen
deze woorden schrijven
insecten aangetrokken door mijn kunstmaan
worden teleurgesteld
in het anders toch zo koele licht
of
hij gaat rechtop
zelfs licht achterover
-en alhoewel-
hij zoekt niet
en wordt niet gevonden
achter zijn zonnebril
of
mijn gedichten van grijsgeloogde woorden
met roestige leestekens en rafelige
verbanden
kortom niet veel soeps dus.
Hier wat zaken die ik mee terugnam:
bij het licht van een olielamp
zie ik de schaduw van mijn pen
deze woorden schrijven
insecten aangetrokken door mijn kunstmaan
worden teleurgesteld
in het anders toch zo koele licht
of
hij gaat rechtop
zelfs licht achterover
-en alhoewel-
hij zoekt niet
en wordt niet gevonden
achter zijn zonnebril
of
mijn gedichten van grijsgeloogde woorden
met roestige leestekens en rafelige
verbanden
kortom niet veel soeps dus.
Ik neem mee
Ik ga op vakantie en ik neem mee:
de rest van de boeken koop ik bij de boekenschuur op Terschelling, om vervolgens na lezing waarschijnlijk te Bookcrossen.
- een leeg schrift en pen
- De boodschapper (Kader Abdollah)
- Het verboden rijk (Slauerhoff)
- Eén deel van de dikke Komrij (Komrij)
- Nachttrein naar Lissabon (Mercier)
de rest van de boeken koop ik bij de boekenschuur op Terschelling, om vervolgens na lezing waarschijnlijk te Bookcrossen.
- mijn oude MP3 spelertje met:
- Coldplay - Viva la Vida (ja, sorry)
- Tool- 10.000 days
- De nieuwe van Sigur Ròs met die onuitspreekbare titel
- Nick Drake - Pink Moon
- John Frusciante - Shadows collide with People
- en mijn Favorieten-mapje met vanalles tussen Arcade Fire en Zappa
WHY?
Zondagavond toch maar naar de 4daagse-feesten. Het was droog, het was nog niet te druk en er was bier, Voicst, Moke en Blaudzun. Voicst was goed, lekker gek en energiek (sorry voor het slechte geluid).
Moke. Hoewel je ze eigenlijk niet meer goed mag vinden wegens te hoog DWDD- en top2000-á-gogo-gehalte. Moke was goed, de Depeche Mode cover (Enjoy the Silence geloof ik) was zelfs verrassend (wederom sorry voor het geluid). Blaudzun heb ik jammergenoeg gemist, je kunt niet alles zien. Wel zag ik bij de Valkhof affaire toevalig de Californische band Why? en was erg onder de indruk. Baarden, brillen, gitaar, basgitaar, vibrafoon, drums, elec. piano en dat met 4 bandleden. Ik denk dat ik zelfs voorzichtig heb gedanst.
Moke. Hoewel je ze eigenlijk niet meer goed mag vinden wegens te hoog DWDD- en top2000-á-gogo-gehalte. Moke was goed, de Depeche Mode cover (Enjoy the Silence geloof ik) was zelfs verrassend (wederom sorry voor het geluid). Blaudzun heb ik jammergenoeg gemist, je kunt niet alles zien. Wel zag ik bij de Valkhof affaire toevalig de Californische band Why? en was erg onder de indruk. Baarden, brillen, gitaar, basgitaar, vibrafoon, drums, elec. piano en dat met 4 bandleden. Ik denk dat ik zelfs voorzichtig heb gedanst.
De ko-ho-ho-ho-ning van Hispanje...
... en de Bundeskanzlerin zagen Spanje met 1-0 de EK finale winnen. Een terechte winnaar van het EK, het meest constante en complete team, met mooi voetbal als het kon en stevig of behoudend voetbal als dat nodig was.
Grappig detail: deze week is mijn blog maar liefst 125 keer bezocht! Dit blijkt vooral te komen door de Google-zoekterm 'Rusland gediskwalificeerd'. Mijn bericht Oranje toch door naar de halve finale was uiteraard geheel fictief. Rusland was tegen Oranje gewoon frisser en gretiger, gewoon beter. Er bleek wel enige echte ophef te zijn over een foto van Ashurvin met een blauwe tong, wat volgens sommigen zou kunnen duiden op dopinggebruik.
Ook zou volgens anderen, een ingetrokken gele kaart een reden kunnen zijn een wedstrijd over te spelen. Te laat nu.
Nu hou ik op met over voetbal te schrijven, dat kunnen anderen veel beter en die lees ik ook nooit.
Grappig detail: deze week is mijn blog maar liefst 125 keer bezocht! Dit blijkt vooral te komen door de Google-zoekterm 'Rusland gediskwalificeerd'. Mijn bericht Oranje toch door naar de halve finale was uiteraard geheel fictief. Rusland was tegen Oranje gewoon frisser en gretiger, gewoon beter. Er bleek wel enige echte ophef te zijn over een foto van Ashurvin met een blauwe tong, wat volgens sommigen zou kunnen duiden op dopinggebruik.
Ook zou volgens anderen, een ingetrokken gele kaart een reden kunnen zijn een wedstrijd over te spelen. Te laat nu.
Nu hou ik op met over voetbal te schrijven, dat kunnen anderen veel beter en die lees ik ook nooit.
Abonneren op:
Posts (Atom)